zaterdag 1 juli 2017

rubriek: ,

Ik hoef niet meer

Tijdens de overblijf hoor ik dit regelmatig. Een kind zegt: "ik hoef niet meer", terwijl z’n bakje nog vol zit. Tja, en wat doe je dan? Accepteer je het? Moedig je aan? Stel je dat er toch tenminste één boterham gegeten moet worden? Doe je een briefje in z’n bakje?

Luisteren naar je lijf


Extra lastig wordt het als je weet dat een kind vaak heel goed weet of hij voldoende heeft gegeten. Ze kunnen beter naar hun lijf luisteren dan volwassenen. Wij, volwassenen, hebben het vaak afgeleerd om te stoppen als we vol zitten of liever nog, als we bijna vol zitten. Door onze kinderen te leren hun bord leeg te eten of ‘nog 3 hapjes en dan is het klaar’ leren we ze eigenlijk om over deze natuurlijke (en belangrijke) grens heen te gaan.

Vertrouwen


In veel gevallen mag je er dus best op vertrouwen dat het kind echt vol zit. Soms zie ik kleuters die twee boterhammen bij zich hebben, tomaatjes, een doosjes rozijntjes en een beker melk/melkdrank. Dat deze kleuter na z’n beker drinken en doosje rozijntjes niet meer hoeft, snap ik best.

Andere reden?


Wat ook een reden kan zijn is dat het kind snel naar buiten wil om te spelen, zenuwachtig is voor de toets van vanmiddag, stoer doet of het gewoon niet lekker vindt. Door in gesprek te gaan ontdek je vaak snel of er een andere reden is en kun je hierover iets afspreken.

Drinken belangrijker dan eten


En als een kind dan vol zit of een andere reden heeft om niet meer te eten, zouden we onze aandacht eigenlijk moeten richten op het drinken. Zeker in de zomer is het voor kinderen belangrijk dat ze voldoende drinken. Als een kind echt vol zit, kun je bijvoorbeeld wel afspreken dat hij nog zijn beker leeg drinkt of een beker water neemt. Drinken is belangrijker dan eten in dit geval!

‘Hij eet nooit wat’


Soms zijn er kinderen die nooit iets eten met de overblijf. Het bakje gaat bijna dagelijks nog bijna vol mee naar huis. Als overblijfkracht heb je een belangrijke signaal functie hierin en is het belangrijk om dit te delen met de leerkracht en/of ouders. Sommige kinderen vinden het veel te druk bij de overblijf en krijgen daardoor letterlijk geen hap door hun keel. Anderen laten zich steeds afleiden waardoor ze niet aan eten toe komen. Door het bespreekbaar te maken kan bekeken worden wat er aan de hand is en hoe jullie als overblijf hiermee om kunnen gaan.

In gesprek met elkaar


Het is dus van belang om hierover met elkaar te praten. Is er een richtlijn vanuit de overblijforganisatie of vanuit school? zo ja: wat vinden jullie hiervan? is het hanteerbaar in de klas?
Is er nog geen richtlijn; maak hier dan samen afspraken over. Bespreek het ook met de kinderen en leg uit waarom jullie het zo (gaan) doen. Communiceer het ook met school en ouders zodat het helder is hoe jullie hier mee omgaan.


Deel deze pagina